De kracht van leylijnen

Heb ik me net opgegeven voor het skepsis-congres “Niet overtuigd door de wetenschap” op 22 oktober 2016, lees ik in het herfstnummer van Mijn Landschap dat het Utrechts Landschap die dag een wichelroedewandeling op het landgoed Heidestein organiseert.

De excursie staat onder leiding van ambassadeur Hans Havers en start met een lezing over de cultuurhistorische vondsten in dit gebied. Vervolgens kunnen de deelnemers met behulp van wichelroedes “in de buurt van (mogelijke) grafheuvels en bomen” zelf “de kracht van leylijnen (energiebanen)” ervaren.

De excursie duurt 2,5 uur en kost € 5,– inclusief thee/koffie/chocolade en een set wichelroedes.

Een buitenkansje voor skeptici en anderen die niet overtuigd zijn door de wetenschap!

Omdat de link tussen energiebanen, cultuurhistorische vondsten en het Utrechts Landschap me niet meteen duidelijk was, zette ik Google aan het werk en kwam al snel terecht op Leylijnen en Wichelroede.

Daar leerde ik dat leylijnen de “meridianen van de aarde” zijn. Het gaat om een netwerk van kaarsrechte banen die op het landschap liggen en energie over de aarde transporteren. Ze kunnen duizenden kilometers lang zijn en variëren in baanbreedte van 10 cm tot 10 meter. Aan het begin en einde van een leylijn bevindt zich een magisch vierkant dat deze energie aan- resp. afvoert. Nader onderzoek leert dat elke leylijn via deze magische vierkanten energie uitwisselt met een andere planeet. Zo ontvangt de aarde de “extra energie” die haar levend houdt.

Op de vele plaatsen waar twee of meer leylijnen elkaar kruisen vormt zich een energiecentrum. De meeste energiecentra zijn klein en zwak, maar in elke streek zijn er wel kruispunten waar veel energie aanwezig is.

De leylijnen en hun kruispunten waren in heidense en vroeg-christelijke tijden aan veel mensen bekend en werden op allerlei manieren gebruikt. De kaarsrechte Romeinse wegen liggen bijvoorbeeld allemaal op lange en sterke leylijnen. Veel dorpen werden rond een energiecentrum gebouwd en op de krachtigste kruispunten verrezen heiligdommen als Stonehenge, de Egyptische piramiden, de dolmen van Weris en de hunebedden van Drente. Ook de kerken en burchten uit latere tijden werden bij voorkeur op een kruispunt van leylijnen neergezet.

Het verband tussen leylijnen, cultuurhistorische vondsten en het Utrechts Landschap is daarmee duidelijk.

Dankzij Google weet ik nu ook dat het Utrechts Landschap die wichelroedewandeling al een aantal jaren een paar keer per jaar op haar programma heeft staan. Gelukkig hoef ik het skepsis-congres er dus niet voor te laten schieten.1

Maar eh … is die Hans Havers nu ambassadeur van het Utrechts Landschap of van één of andere duivelse samenzwering?


  1. Bovendien blijkt er een syllabus leylijnen te bestaan met informatie voor excursieleiders. 
Advertenties

,

%d bloggers liken dit: